poniedziałek, 2 lutego 2015

Zimowy Beskid Niski - część II, czyli Kornuty zimą

Po lajtowej trasie z pierwszego dnia, która przebiegała głównie, mniej lub bardziej leśnymi, drogami, przyszedł czas na kawałek porządnego szlaku. Naszym celem zostało pasmo Magury Wątkowskiej z Kornutami, Wątkową i Magurą Wątkowską. 



Drugi dzień okazał się pierwszym poważnym sprawdzianem naszych kondycji i naszego zimowego sprzętu zarówno ze względu na większą trudność szlaków(szczególnie w warunkach zimowych) jak i silny wiatr i intensywnie padający śnieg. Kilkukrotnie już zimową porą, podczas wcześniejszych pobytów w Bartnem, próbowaliśmy pokonywać żółty szlak, lecz zawsze nasze próby kończyły się po kilkuset metrach brnięcia w śniegu po pas przez łąki. Tym razem wyglądało na to, że mamy trochę większe szanse na pokonanie tego szlaku:


 I na szczęście dużo mniejsza pokrywa śnieżna pozwoliła nam prawie bezproblemowo dotrzeć do granicy lasu. "Prawie" ponieważ ścieżką przez łąki płynie potoczek, co kilkukrotnie zapewniało nam atrakcje związane z nagłym osuwaniem się i pluskiem wody pod stopami ;)

Na szczęście szlak w lesie zapowiadał się trochę spokojniej, a z pewnością dostarczał on dużo większej ilości, tak bardzo wyczekiwanych, zimowych i śnieżnych widoków.
(Co ciekawe oba zdjęcia są robione tym samym aparatem, w trybie AUTO, różnica wynika najprawdopodobniej z ilości padającego śniegu znajdującego się przed obiektywem w momencie pomiaru balansu bieli)

Po kilkuset metrach drogę przecięła nam szeroka stokówka utworzona przed kilkoma laty w celu zwózki drewna. Za nią trafiliśmy na dość strome, kilkumetrowe, podejście:

Szczęśliwie dalsza droga zapowiadała się bardzo dobrze i obfitowała w ciekawe zimowe krajobrazy:

 Oczywiście nie obyło się bez klasycznej Beskidzkiej niespodzianki, czyli potoku ;)

 W tak zwanym międzyczasie krótki postój pod jodłą, w końcu jakieś miejsce gdzie nie pada śnieg :P


Po ponad półtoragodzinnym brodzeniu w śniegu widok "szczytu" dodał mi tyle energii, że ostatnio metry dosłownie przebiegłem...
 ... po to, aby szybko uświadomić sobie, że widziany z daleka daszek to nie wiata tylko zadaszenie nad tablicą informacyjną... 




No cóż. Porażki się zdarzają - nie pozostało nam nic innego jak zadowolić się odpoczynkiem na stojąco. Na szczęście w regenerowaniu sił pomogła gorąca herbata. Już po pierwszych łykach wiedziałem, że osiemdziesiąt złotych wydane na litrowy termos to bardzo dobrze wydane pieniądze.




No ale cóż... nie ma co tracić czasu, w końcu dzień krótki! Ruszamy w dalszą drogę - ciekawe ile nam to zajmie. Drogowskaz mówi 45 minut, choć chyba nie przewiduje warunków zimowych. Z Bartnego na Kornuty przy czasie drogowskazowym 1 i 15 minut szliśmy trochę ponad 1.5 godziny, więc nie powinno być źle.

Droga na Wątkową nie jest lekka. Ale czy ktoś mówił, że będzie lekko? Ważne że jest pięknie i pogoda dopisuje.

Kolejny raz podczas tej wycieczki przekonałem się, że jednak warto używać kijków. Gdyby nie one to niewątpliwie wilgotność mojego ubrania byłaby zdecydowanie wyższa.



Jeszcze kilka ładnie obsypanych drzew...

... i jest! Najwyższy punkt naszej dzisiejszej trasy osiągnięty ;) Teoretycznie rzecz biorąc teraz powinno już być tylko z górki.

Ale nie ma się co rozdrabniać - kawałek czekolady do ust i ruszamy w dalszą, bardzo malowniczą drogę w głębokim śniegu.

A co, w końcu zadowolenie i dobry humor to podstawa na szlaku!




I po kilkunastu minutach naszym oczom ukazała się Magura Wątkowska, z jej wszystkimi "atrakcjami", czyli:

- pomnikiem papieskim

- wiatą!

- oraz, uwaga, uwaga - skrzynką z termometrem, pieczątką oraz pamiątkowym zeszytem do zapisywania swoich refleksji.


 Termometr wskazywał -6 stopni Celsjusza, co nie było jakoś szczególnie odczuwalne.




Po szybkim rozeznaniu w zawartości skrzynki schowałem szybko zeszyt za pazuchę(żeby nie zamókł od mocno padającego śniegu) po czy skierowałem się do tak wyczekiwanej wiaty. Na szczęście w głębi wiaty ławki nie były ani trochę zaśnieżone. Po tradycyjnym posiłku naszego orła z Wisły, czyli bułce z bananem, dokonaliśmy pamiątkowego wpisu, odnieśliśmy zeszyt, przybiliśmy pieczątkę(na odwrocie biletu kolejowego, bo oczywiście zapomniałem książeczki GOT) i zaczęliśmy się zbierać. 


Znając realia Beskidu Niskiego raczej nie spodziewaliśmy się spotkania nikogo na szlaku. Tym większe było nasze zdziwienie, kiedy zbierając rzeczy w wiacie usłyszeliśmy ludzkie głosy! Szybko wyjrzałem z wiaty, a moim oczom ukazało się trzech... biegaczy! Szczerze mówiąc nie zdążyłem nawet spojrzeć na to jak byli ubrani, bo tylko odkrzyknęli na moje tradycyjne "cześć" i od razu popędzili w dół tą samą drogą, którą i my zamierzaliśmy się kierować ;) Po chwili, pierwszy raz podczas tego wyjazdu przetartym szlakiem, bez konieczności zakładania śladu, udaliśmy się w dół, w stronę przełęczy Majdan.

Nie do końca wiedzieliśmy ile powinno nam to zająć, ale grzechem byłoby zniszczenie tej przepięknej szadzi na drogowskazie.



Przełęcz Majdan. Tabliczka w oddali, ale z powodu odczuwalnej już wilgoci w butach wolałem nie wchodzić bez powodu w głęboki śnieg. Teraz czekało nas już tylko zejście do Bartnego tak zwaną "Świerżowską drogą"(nazwa pochodzi od byłej miejscowości do której prowadziła - Świerżowej Ruskiej)

 Przełęcz Majdan

 Widok w Świerżowską drogę w stronę Bartnego

Jedna z wielu kapliczek znajdująca się przy drogach(często nawet w środku lasu) w tym rejonie.







         Trasa:
  • żółty szlak: Bartne - Kornuty
  • zielony szlak: Kornuty - Wątkowa - Magura Wątkowska
  • czerwony szlak: Magura Wątkowska - Przełęcz Majdan





1 komentarz:

  1. He, bywałem w tych miejscach, a do książki też się wpisałem.
    Wędrówka i blog dobrze się rozwija, zatem powodzenia i do spotkania na szlaku!

    Pozdrawiam,
    Yatzek

    OdpowiedzUsuń