Ostatni dzień miał być trochę mniej intensywny, w znakomitej większości miał prowadzić leśnymi stokówkami, ale oczywiście w naszym wydaniu nic nie mogło być zbyt proste. Głównym założeniem ostatniego dnia było dotarcie do dawnego kamieniołomu pod szczytem Dużego Magurycza, które wypadło z planu poprzedniego dnia ze względu na zapadający zmierzch.
Początkowy plan zakładał nudne przejście przez całą wieś i dalej, znaną już na pamięć drogą w kierunku Banicy, dojście do stokówki poniżej szczytu Magurycza. Jednak wydało nam się to zdecydowanie zbyt nudne. Postanowiliśmy już na początku wsi odbić w stronę pasma Magurycza, co wiązało się z przekroczeniem sporego potoku(zdjęcie na którym widoczny jest bród). Na szczęście znaleźliśmy kładkę i już po przejściu kilkuset metrów na około przez łąki i przekroczeniu kilku mniejszych potoczków byliśmy po drogiej stronie wspomnianego już wcześniej brodu - tylko troszkę na około...
Jeden z mniejszych potoczków:
Tropy zwierząt na łące:
W oddali widać naszą kwaterę:
Hmmm... albo mam jakieś deja vu, albo 20 minut byliśmy po drugiej stronie ;)
Nie widzieliśmy sensu marnowania czasu, więc ruszyliśmy leśną drogą do góry. Plan był taki, żeby dotrzeć do szerokiej stokówki biegnącej po zboczu Magurycza wzdłuż całego Bartnego i nią dalej w kierunku ścieżki przyrodniczej i dawnego kamieniołomu. A tak się remontuje drogi w górach:
I kolejny potok:
Hmmm... i znowu ten sam potok:
Pogoda dopisuje, a my już wychodzimy na świeżo zbudowaną drogę:
No i już jest. Nówka sztuka, prace przy tej leśnej autostradzie kończono jeszcze w połowie grudnia, pewnie przeczuwali, że się tu pojawimy;)
Bardzo ładny widok na wieś, między drzewami, na środku zdjęcia możemy zauważyć cmentarz:
Tu widać, że to prawdziwa autostrada w środku lasu, znalazło się miejsce nawet na bariery energochłonne!
No i już wiemy, że to nie człowiek wynalazł koło ;) na pewno nie jako pierwszy. A tutaj piękny przykład idealnie ułożonych słojów drewna:
No i w tym miejscu zaczęła się najciekawsza część naszej wycieczki - poszukiwanie kamieniołomu. Niby są znaki ścieżki przyrodniczej, była nawet kładka ułatwiająca przekroczenie przydrożnego rowu, ale niestety na tym udogodnienia się skończyły. Dalej trafialiśmy zarówno na stare, słabo widoczne znaki jak i nowe, odświeżone, które co gorsza nie zawsze prowadziły w tym samym kierunku. W między czasie na drodze stanęło nam kilka powalonych drzew, które byliśmy zmuszeni obejść oraz bagienko, które ujawniło się po wdepnięciu w nie...
Sami za bardzo nie wiedzieliśmy czego szukać, ale coraz większe bloki skalne mówiły nam, że zbliżamy się do celu. Niestety znaki ścieżki przyrodniczej zniknęły na dobre, a my mieliśmy coraz bardziej pod górkę:
Mimo wszystko postanowiliśmy wspiąć się kawałek pod górę, żeby chociaż sprawdzić czy gdzieś tam nie ma jakichś wyraźnych śladów wyrobiska albo chociaż oznak wydobycia na blokach skalnych. Momentami nachylenie zbocza zbliżało się do 45 stopni, kijki były niezbędne, a i tak nieustannie zjeżdżaliśmy ze śniegiem:
Sceneria była prawdziwie bajeczna:
Niestety jedyne co znaleźliśmy za stromym podejściem to kolejna dolinka. Ilość powalonych drzew i ukształtowanie jej zboczy jednak skutecznie odstraszyło nas od prób jej spenetrowania.
i jeszcze panorama dolinki:
I czas ruszać z powrotem. Mimo wydeptanych już w śniegu "stopni" chyba więcej jechaliśmy w dół niż schodziliśmy. Na szczęście dalszy powrót po własnych śladach poszedł już gładko.
No i już jesteśmy u siebie - bardzo dobrze nam już znane miejsce przy drodze Bartne-Banica:
Swoją drogą bardzo przyjemne miejsce na odpoczynek, w lecie można się schować przed palącym słońcem, a zapewne i podczas ulewy gęste igły zapewnią choć częściową ochronę:
Prawdziwy biwak. Co z tego, że stolik zaśnieżony i oblodzony, rękawiczki to idealny materiał na siedzisko! Szybka herbatka, kawałek czekolady i lecimy dalej ;)
A to już widok wsi - najlepsza widoczność z całego wyjazdu, mimo to do widoku przy słonecznej pogodzie jeszcze duuużo brakuje.
Na sam koniec jeszcze widok śnieżnego krajobrazu, z ostatnim już skrawkiem błękitnego nieba:
Klasyczna panorama Bartnego. Mam nadzieję że za mniej więcej cztery miesiące znajdziecie tutaj bardzo podobne, letnie, ujęcie zrobione podczas przejścia Głównym szlakiem Beskidzkim.
No i tym sposobem dobiegła końca relacja z pierwszego wyjazdu na tym blogu. Za kilka dni pewnie pojawi się kilka słów o refleksjach sprzętowych, jakie wykluły się w mojej głowie podczas tego wyjazdu. Przede wszystkim jednak już niedługo powinny pojawić się pierwsze wzmianki o moich planach i przygotowaniach do majowo-czerwcowego przejścia Głównego szlaku Beskidzkiego!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz